Dil etiketi.
Dil etiketi, bir metnin hangi dilde olduğunu makinelere bildiren standart kodlama biçimidir.
Kök öğede kullanıldığında sayfanın ana dilini, bir bölümde kullanıldığında o bölümün dilini bildiriyor. Ekran okuyucular ses motorunu bu bildirimden seçiyor; bildirim yoksa ya da yanlışsa metin yanlış dilde seslendiriliyor.
Biçim bir dil kodu ve isteğe bağlı bir bölge kodundan oluşuyor. Dil için iki harfli standart kodlar, bölge için iki harfli ülke kodları kullanılıyor. Ayraç tire; alt çizgi başka bir standardın biçimi.
Bölge kodu ancak telaffuz gerçekten değişiyorsa anlamlı — İngilizcenin Amerikan ve İngiliz varyantları gibi. Türkçe için iki harflik dil kodu yeterli.
- Kök öğede — her sayfada, istisnasız. WCAG A seviyesinde şart.
- Bölüm düzeyinde — yabancı dildeki alıntılar ve etiketler.
- Dil seçici etiketleri — her biri kendi dilinde ve dili bildirilmiş.
- Marka adları — genelde işaretlenmez; okunuşları tanınıyor.
- Kod parçaları — dil değil, kod olarak işaretlenmeli.
Bildirim yalnız ekran okuyucuyu ilgilendirmiyor: tarayıcının çeviri önerisi, yazım denetimi ve tipografik kuralları da ondan besleniyor. Tek satırlık bir bildirim, dört sistemi birden doğru çalıştırıyor.
Kök öğede kullanımı WCAG'in A seviyesinde şart koşuluyor, yani taban seviyede bir gereklilik. Bölüm düzeyinde kullanımı ise AA seviyesinde ve yabancı dildeki alıntıları kapsıyor.
Çok dilli sitelerde bölüm düzeyi özellikle sık gerekiyor: dil seçicideki etiketler kendi dillerinde yazılıyor ve kendi dilleri bildirilmeli. «Deutsch» yazısı Türkçe ses motoruyla okunduğunda anlaşılmaz oluyor.
hreflang'deki değerle aynı aileden ama tamamen aynı değil: burada bölge kodu genelde gereksiz. Telaffuz gerçekten değişmiyorsa iki harflik dil kodu yeterli ve daha güvenli.
- Kök öğede — her sayfada, istisnasız. WCAG A seviyesi.
- Bölüm düzeyinde — yabancı dildeki alıntılar ve dil seçici etiketleri.
- Bölge kodu — yalnız telaffuz gerçekten değişiyorsa.
- Ayraç tire — alt çizgi başka bir standardın biçimi.
- Kod parçaları — dil değil, kod olarak işaretlenmeli.
Bir kapsam notu: bildirim yalnız ekran okuyucuyu ilgilendirmiyor. Tarayıcının çeviri önerisi, yazım denetimi ve tipografik kuralları da ondan besleniyor — tek satırlık bir bildirim dört sistemi birden doğru çalıştırıyor.